Ilija Radulović

Rođen je 16. IX 1937. u Kamenarima, kod Herceg Novog, u Boki Kotorskoj. Otac mu je bio protostavrofor u Risnu.

Kao sudija Okružnog suda u Tuzli, sudio je čuvenu tzv. Magnetofonsku traku. Kao prvi sudija u istoriji svetskog prava, saslušao je etičara, prof. dr Svetozara Stojanovića, u svojstvu sudskog veštaka i tako je ušao u Anale svetskog prava. Inače, kao sudija označava se kao „Azdak iz Tuzle” (Tihomir Lešić, novinar „NIN”-a; Bertold Breht: Kavkaski krug kredomi); kao advokat ocenjuje se kao „Jedini Dostojevski u evropskim sudnicama” (Vuk Drašković); kao erudita doživljava se kao „Bodler jugoslovenskog pravosuđa”; etički se doživljava kao „Aristotel istine u ovom vremenu laži”; taktički aspekt Odbrane uzdigao je i podigao na pijedestal priznanja, pa ga u intelektualnim krugovima označavaju kao Živojina Mišića sadašnje advokature; kao besednik ušao je u svetski Brevijar sudskog besedništva.

Advokatska karijera Ilije Radulovića, koja je počela 1973. godine, vrednuje se kao briljantna, jer brani vrlo elokventno, nadahnuto, posvećeno, hrabro, multidisciplinarno i uspešno optužene za najteža krivična dela. Cene ga kolege, zaljubljenik je reči, saradnik mnogih pravnih časopisa. Autor knjige Nužna odbrana duše. Profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta „UNION” u Beogradu.

Pisma Vuku Draškoviću
Knjiga koja se nalazi pred čitaocima, a koju je pisao jedan od najuglednijih jugoslovenskih i srpskih advokata i najobrazovanijih javnih delatnika, Ilija Radulović, ne samo [...]